Aktuelnosti Višegrad

OSVRT O ČETVRT VIJEKA RADIO-VIŠEGRADA

KOLEKTIV-RTV-85
VIŠEGRAD – Ovo je priča o nastanku i bitisanju Radio – Višegrada, prve radio stanice u istoriji grada na Drini i Rzavu .

O petogodišnjem emitovanju programa Televizije Višegrad, koja je imala svoju tehniku, najbolji poslovni prostor u gradu i tada 1993.godine kad smo je stvorili, novinar Ljubomir Mutapčić, tehničar Miroslav Mikavica, muzički saradnik Sveto Miletić i ja bila je pravo čudo u gradu.

O televiziji nešto kasnije a sad detaljnije o radiju. Zadatak da ga formiramo i počnemo emitovanje programa dobili smo doajen višegradskog novinarstva Ljubomir Mutapčić i ja 15. aprila 1992.godine.

Na brzinu smo formirali ekipu od tada raspoloživih kadrova u kojoj su bili Ljubomir Mutapčić i ja kao novinari, spiker Snežana Todorović, ton majstor Momčilo Marjanović i tehničar Peđa Jovičić koji je bio i konstruktor prvog radio-predajnika.

Prva zvanična radio-stanica u istoriji grada na Drini oglasila se 20.aprila 1992.godine sa onog isturenog dijela sadašnje stambene zgrade „Borovo“ tačno u deset časova.

Program se sastojao od vijesti, servisnih informacija, izveštaja sa ratišta.

Radio se onda seli u barake pored bivše zgrade MUP i dobija spikere Danku Savić i Natašu Kovač. Novi ton majstor postao je nastavnik Milovan Brković.

Za njega je vezana i već čuvena anegdota. U 12,30 emitovna je polusatna emisija „Gusle moje drvo javorovo“ a u 13 su bile vijesti. Vraćam se odnekud, 13,10 na časovniku, a gusle na talasima radija još gude. Upadam kod Brkovića i pitam ga šta je sa vijestima. On onako hladan veli „Pa nije ga još posjeko“ aludirajući na dužinu pjesme i junaka koji na megdanu poteže prvo koplje, pa „perna buzdovana“ , pa sablju damiskiju i na kraju se hvata u koštac sa neprijateljem.

Odlukom tadašnjih opštinskih vlasti Radio-Višegrad dobija najbolji prostor u gradu – sprat u zgradi „Elektrodistribucije“, sa centralnim grijanjem, agregatom, razglasom, sopstenom kuhinjom…

Primaju se novi kadrovi, emituje devet časova radio programa, sa nizom emisija uživo.

Televizija Višegrad krajem 1993.godine pravi pravu revoluciju na medijskom nebu ovog grada.

Emituje se deset sati programa sa akcentom na vijesti i centralni polusatni dnevnik u 18 časova. Gosti su najpoznatije političke, ratne, kulturne, sportske ličnosti Republike Srpske i Srbije.

Ekspanzija je primanje kvalifikovanih kadrova tako da je program Radio-televizije pripremalo čak pet diplomiranih novinara. Televizija emituje desetočasovni program u kome su zastupljene i zabavne emisije. Odličnu saradnju sa Televizijom Beograd krunišemo dobijanjem njihovih aktuelnih, najnovijih i najskupljih serija ka što je bila „Vuk Karacić“ i druge.

Sarađujemo sa radio i tv stanicama iz Republike Srpske, Srpske Krajine, Srbije a posebno sa Radio-Užicem koje godinu dana svakog mjeseca šalje po jedan tim novinara i tehničara na ispomoć našim kolegama.

Rukovodstvo je organizator seminara iz oblasti novinarstva na regionalnom nivou, pojedinci dobijaju značajne nagrade za profesionalno urađen posao.

Televizija organizuje i bingo svake nedelje a jedna od nagrada bila je i nov automobil „jugo“ koga je dobio jedan naš sugrađanin .

Kroz Radio televiziju je prošlo više od stotinu radnika a bilo ih je na platnom spisku najviše oko dvadeset. Poznata novinarska imena su bila Zdravko Žuža, Zorica Šarenac, Milka Nišić, Olivera Maraković, Spomenka Radičić, Danka Savić ,Zdenka Tadić…

U to ratno vrijeme kad mnogi gradovi u Republici Srpskoj nisu imali ni električnu energiju građanin Višegrada, zahvaljujući TV Višegrad, je mogao da bira programe na četiri kanala.

Televizija Višegrad se, zahvaljujući predajniku na Mirilovićima, vidjela na većem dijelu bajinobaštanske i užičke opštine. Isto je bilo i sa radijom čiji je predajnik bio snage 500 vati.

Prvi direktan prenos uživo Televizija Višegrad emitovala je sa vojne smore sa Sportskog centra „Ušće“ .

Već 1993.godine radio je među prvim firmama i ustanovama u gradu nabavio računar legendarni 286, a bio je pretplaćen i na servis SRNE.

Ova informativna kuća je posjedovala vlastiti automobil, stražarsku službu a radio nikad nije prekidao program.

Javno preduzeće je imalo pravnu i maketinšku službu, kiosk u centru grada u kome se prodavala štampa i ostale potrepštine.

Veliki prihodi ostvarivani su od markentinga, od želja i pozdrava, reklama, spotova a štampani su i kalendari i blokovi sa amblemom RTV Višegrad.

Zbog stranačkih interesa i političkih previranja, isceniranog štrajka dijela radnika, došlo je do moje smjene sa funkcije direktora i glavnog i odgovornog uredika RTV Višegrad, postavljanja novog koji se na toj funkciji nije dugo zdražao pa se prvo ugasila televizija a ubrzo je i radio prestao da emituje program.

Dvije godine nakon toga radio je sa smanjenim brojem radnika počeo da emituje program ali je to bilo kratkog daha pa je u eteru ponovo nastao muk.

Pune tri godine Višegrad je bio bez informativnog glasila. Uzalud su bile molbe opštine prema CRA, tadašnjoj regulatornoj agenciji u Sarajevu, da bar Radio-Višegrad dobije dozvolu za rad.

Jednom, u to vrijeme, predsjednik opštine Aleksandar Savić pozvao me u kancelariju, sad se to kaže kabinet, i rekao da mi daje odriješene ruke da ponovo stvorim radio.

Iskoristio sam priliku da međunarodnog medijatora Švarcšilinga, koga su zvali „Čovjek koji spava“ i koji je vedrio i oblačio čineći sve na pomirenju i ponovnom suživotu naroda na ovim prostorima , u dobro pripitom stanju, upitam:

„Da li bi ste pomogli Višegradu koji nema ni novine, ni radio ni televiziju a sve to je donedavno imao ?“

Rekao mi je da pismo u njegov kabinet u Njemačkoj napiše predsjenik Savić i njegov zamjenik Redžep Jelačić pa će da vidi.

Za mjesec dana stigla je dozvola i to su opštinu zvali iz iste te regulatorne agencije iz Sarajeva gdje im se do tada ni do vrata nije moglo prići .

Tako je Radio-Višegrad počeo ponovo da emituje program 2001. godine sa podmalađenom ekipom.

Seobe u druge prostorije su bila sudbina ovog glasila pa je te godine program pripreman i emitovan iz „golubarnika“, potkrovlja iznad bivšeg rostorana „Panos“, zatim sledi preseljenje u zgradu blizu Doma kulture, gdje je sad notar, pa zgradu UPI-a, onda ponovo u renovirani „golubarnik“ i konačno u rekonstruisane prostorije biše zgrade MUP-a.

Radio je i dalje ostao rasadnik mladih kadrova koji su završili žurnalistiku ili prešli u poznate televizijske i druge medijske kuće kao što su Ljiljana Faladžić, Dragana Rašević, Snežana Ostojić, Jovana Borovčanin, Zdenka Tadić, Olivera Marković…

Direktori Radio televizije Višegrad dosad su bili Radoje Tasić, Pavle Paunić, Mladenka Todorović, Srpsko Stančić, Stojanka Nikolić i Branka Lorić.

Danas u ovoj lokalnoj radio stanici program proizvode novinari Mira Andrić, Milica Kusmuk, Branka Marković i pripravnik Miroslav Tanasković. Slavko Heleta je prošle godine penzionisan. Poslove marketinga obavlja Danijela Ristić. Ton majstori su Novak Knežić i Slađana Stamenković. Računovođa je Stojanka Nikolić.

U Radio-televiziji Višegrad, kao profesionalac ili saradnik proveo sam 25 godina i mogu reći da sam ga „ dva puta rađao“.

Datuma 20.aprila ove godine Radio Višegrad će proslaviti četvrt vijeka postojanja i uspješnog rada. Nadam se da će se neko sjetiti da napiše njegovu monografiju sa imenima svih onih koji su ugradili dio svog znanja i umijeća u ovu radio stanicu.

Krsna slava višegradskog radija su Blagovjesti.

RADOJE TASIĆ – visegradskevijesti.com